Toch blijf je onrustig na zo’n bezoek aan de huisartsenpost. De rode ogen waren er nog steeds en ik wist toch zeker dat dit veel meer was dan een geknapt adertje. Omdat ze zich verder helemaal goed voelt, zijn we ook gewoon begonnen aan de volgende fase van de verbouwing. De zondag van dit weekend bestond uit het verwijderen van behang op de eerste verdieping. De meisjes waren dit al snel zat en gingen naar zolder om daar van alles uit te halen was je als 8 jarige dames doet.
Als op een gegeven moment Dana naar beneden komt met een heel wit gezicht en vervolgens Lotte erachter aan komt met haar hand voor haar mond. Ga je je toch wat zorgen maken. Wat blijkt nou, heeft ze tijdens het spelen een pannetje van het speel keukentje tegen haar lip gekregen. Het is namelijk heel logisch dat je hier een touwtje aanknoopt en deze als hondje gaat uitlaten. Als het hondje dan wild wordt en naar het einde van het touwtje “rent” dan vlieg het pannetje omhoog en kan het nog wel eens ergens terecht komen wat je liever niet zou willen.
Maar goed, een bloedlip dus. Niet iets om je zorgen over te maken zal je zeggen. Wel als je deze dus niet gestopt krijgt. Uit eindelijk heb ik een icepack gepakt en deze op haar lip gehouden. Na 10 minuten met ijs erop, hielt haar lip op met bloeden. Terwijl zij met dat icepak op haar lip lag te wachten op ons bed. Viel mijn oog in ene op haar buik. Ter hoogte van haar broeksband zag ik allemaal rood/paarse puntjes. Een heel clubje van die puntjes. Toen ik aan haar vroeg wat dat waren. Kreeg ik als antwoord, dat ze geen idee had. Maar deze gisteren er ook al zaten toen we bij de HAP waren. Ze had deze aan de huisarts laten zien.
Dus vanaf vrijdag tot dit moment op zondag hebben we: extreme blauwe plekken, bloeddoorlopen ogen, een bloedlip die pas na 10 minuten ijs wilden stoppen én rood/paarse puntjes. Na onderzoek bleken die rood/paarse puntjes inmiddels op meerdere plekken van haar lijf te zitten. Meeste heel licht, maar een aantal ook wel erg donker. Aangezien ik de dag ervoor 50 minuten in de wachtruimte van de HAP had gezeten en daar op de televisie leerde van de website moetiknaardedokter.nl. deed ik via die website een vooronderzoek of ik nog een keer zou moeten bellen. De website vertelde mij dat ik inderdaad even contact op moest nemen.
Dit telefoongesprek ging het zelfde als gisteren. Ze ging even overleggen met de huisarts. Maar de huisarts van gisteren die had geen dienst hoor, dus ze ging even een andere raadplegen. Dat dit niet dezelfde huisarts van gisteren was, vond ik helemaal niet zo erg. Ik was wel toe aan een frisse blik.
We mochten gelijk komen. Bij aankomst werden we op de spoed stoelen geplaatst en waren we vrijwel direct aan de beurt. Bij binnenkomst was het eerste wat de dienstdoende huisarts zei: “O, maar dit zijn geen ontstoken ogen. Ik vermoed dat ik even contact op ga nemen met de kinderarts.” Na lichamelijk onderzoek en contact met de kinderarts werden wij verzocht ons te melden aan de andere kant op de Spoed eisende hulp. Daar ging de kinderarts het verder met ons oppakken.
En zo geschiedde kwam ik met Lotte op dezelfde kamer terecht waar ik met Dana in 2019 ook terecht was gekomen toen zij een naar binnen geslagen oorontsteking had. Op de spoedeisende hulp kregen we vele onderzoeken en artsen aan het bed en werd de conclusie getrokken dat we toch maar snel bloed moesten gaan prikken. Bloedprikken deed ze super dapper en het wachten op de uitslag deed ze met haar rekenboek van school in bed. De plus taken afmaken.
Toen kwam de kinderarts mét collega binnen en denk je als ouder. Shit. Dat is niet best. De uitslag van het bloed gaf aan dat ze extreem weinig bloedplaatjes had. De waarde was 8 terwijl deze tussen de 150 en 450 hoort te zijn. De diagnose die we daarbij kregen was ITP (Immuun gemedieerde trombocytopenie). Een storing in het bloed waarbij de witte bloedcellen bij het bestrijden van een virus een fout maken en de bloedplaatjes aanvallen. Te weinig bloedplaatjes is gevaarlijk. Hierdoor stolt je bloed niet snel genoeg als je je ergens aanstoot, valt of schaaft. Dus om verdere schade te voorkomen mocht ze komende maandag geen risico’s lopen. Niet gymmen, niet buitenspelen, niet turnen, niet stoeien en niet zwemmen. Een kind van 8 jaar, mag geen kind meer zijn. Dit moet zich in de loop van de tijd gewoon weer herstellen. Dit gaat ongeveer 6 tot 12 maanden duren voordat ze weer op volle gezondheid zou zijn.
Met een bloedprikafspraak en telefonisch contact voor aanstaande donderdag gingen we weer huiswaarts.
Pfoe, en nu?