Helaas, we mochten we niet maandag naar huis maar vandaag. Ze kreeg gisteravond toch nog haar laatste antibiotica. Lotte wil helemaal niet naar huis. Ze vind het in het ziekenhuis veel te gezellig. Stiekem is ze wel weer blij om mee te gaan. Maar ik kan mij voorstellen dat ze het heen en weer tussen thuis en ziekenhuis inmiddels ook wel zat wordt.
Ook deze ochtend was het weer wachten en wachten en wachten. De verpleegkundigen waren nog bezig met het afstellen van de medicatie voor thuis, maar ook met het verzamelen van materialen voor thuis. Toen was het eindelijk tijd om het infuus af te koppelen en konden we naar huis. De trombo transfusie die ze op de SEH had gehad, leverde een opbrengst op van 120. Die waren gisteren 66. Dus het debacle met de wiebeltanden hebben een hoop bloedplaatjes gekost.
Ook dit keer is niet gevonden waar de koorts vandaan kwam. Voor nu staat in principe de afspraak voor komende vrijdagochtend gepland. Dan zal ze een trombo transfusie en waarschijnlijk ook een rode bloedcellen transfusie ontvangen. Dat wordt weer een lange zit. Maar meten is weten. Lotte voelt zich weer goed en stuitert weer de tent uit.
Nu wij nog….
PS. In het kader van verbaas u slechts. Weet je nog dat ik in de blog van 1 mei had vermeld dat de materialen voor de verzorging van de lijn nog niet in orde waren? Dat is nu nog steeds niet. Ik zal er eens een bericht aan wijden. Dat bericht vind je hier => Klik