Uurtje later komen wij aan op de kinderafdeling en melden ons netjes bij de balie. Ik heb niet vaak zoveel vraagtekens gezien. Ze hadden geen idee wat we kwamen doen maar gingen gelijk er achter aan om uit te zoeken hoe of wat. Of ons was deze afdeling bekend, toen de meisjes waren geboren hebben we 3.5 week op de couveuse afdeling gelegen. Maar ook met Dana haar naar binnen geslagen oorontsteking hebben we een halve week op deze afdeling gelegen. De verpleegkundigen zijn hier super aardig en de kinderen worden altijd goed in de watten gelegd.
We moesten even plaatsnemen in de behandelkamer want de arts kwam zo een infuusprikken. Toen eenmaal de arts de behandelkamer in kwam, werden zusje en vader de kamer uitgestuurd en ging het spektakel beginnen. De arts was uiterst voorzichtig en prikte in haar hand. Helaas, dat vat knalde gelijk kapot. Een groot bloedbad waarmee we gelukkig wel 2 buisjes konden vullen. Of we het nou in een doekje opvingen of in een buisje. Stoppen zou het niet zo 1 2 3 gaan doen. Vader werd op pad gestuurd voor ijs en we moesten dan toch maar kijken of we in haar arm konden prikken. Gelukkig was dat geen probleem en voor we het wisten liep daar de eerste trombocyten transfusie door heen.
Tijdens deze transfusie is het belangrijk dat ze goed in de gaten gehouden worden. Er kan namelijk een reactie worden opgewekt door de transfusie. Bij de meting halverwege bleek ze toch wat verhoging te hebben, maar ze voelde er zelf maar weinig van. De meting die na de transfusie werd gedaan gaf weer een mooie temperatuur aan. Een nachtje slapen, was de planning. Als de bloeduitslagen morgen aangaven dat deze boven de 50 zaten mochten we naar huis.
De volgende dag na het bloedprikken was het een kwestie van wachten. Ze voelde zich immers prima, de metingen zagen er goed uit. Maar dat wachten is iets waar ziekenhuizen op draaien geloof ik. We hadden de waarde in haar online dossier al gezien en we hadden een opbrengst van 96. Dat lijkt mij voldoende boven 50 om naar huis te mogen. Maar we hoorde maar niks en hoorde maar niks. Ondertussen was het tegen 16 uur en hadden we nog geen arts gesproken. Nadat we toch een beetje gefrustreerd letterlijk aan de bel hadden getrokken, kregen we van de verpleegkundige de belofte dat ze er achteraan zou gaan. Ondanks haar pogingen een arts bij ons langs te krijgen, ze bleef maar heen en weer lopen in de hoop dat ze er eentje zou aantreffen. Kregen wij om 18 uur dan eindelijk bezoek van een kinderarts. Die kwam ons vertellen dat de opbrengst inderdaad mooi was, maar dat ze verder nog steeds geen idee hebben wat er aan de hand was. Ze hebben nauw contact met het AMC. Die liggen helaas vol maar we volgen nu het protocol van het AMC alleen dan nu dichter bij huis.
Owja, we mochten trouwens niet naar huis.
Toen ik met Dana naar huis was gegaan, had Robin maar even bij de verpleegkundige na gevraagd waarom we nu dan eigenlijk nog een nachtje moesten blijven. Ze had geen koorts, haar trombo’s waren goed en ze voelde zich prima. De verpleegkundige begreep het ook niet helemaal waarom we niet naar huis mochten en beloofde het nog even na te vragen bij de kinderarts. Voordat Lotte goed en wel in pyjama was gehesen en plat lag om te gaan slapen stond er een handje vol artsen aan het bed. Wat blijkt, ze moest nog blijven want ze moet 24 uur koortsvrij zijn. Ze had bij de transfusie verhoging gemeten. Dus vanaf daarna ging de teller lopen. Ja zeg dat dan, dan kunnen we dat ook gewoon aan Lotte uitleggen. Dan is het voor haar ook beter te begrijpen. Maar goed, morgen lekker naar huis dus.
En dat lukte. Zondag mochten we lekker naar huis. Helaas geen steek verder maar in ieder geval iets minder gevaar op spontane onstopbare bloedingen. Ze voelt zich nog steeds goed, maar eigenlijk is haar bloed heel erg ziek. Waarom dit ziek is, moet worden uitgezocht. Daarvoor hebben we nu wel een verwijzing binnen naar de kinderhematoloog van het AMC. Is het een virale infectie of is het leukemie? Tijd zal het leren.