Dus we waren aan het afwachten. Lotte heeft het eerste plekje op de spoedlijst en daar moesten wij als ouders het maar mee doen. Ze konden ons niet vertellen wanneer het zou kunnen beginnen. Enige duidelijkheid die we hadden was dat ze nuchter moest blijven en dat het vandaag zou gebeuren.
Wij ouders dachten: O, ze heeft het eerstvolgende spoedplekje. Dat zal snel moeten gaan, als ze op straat zou worden aangereden en ze moet geopereerd worden. Dan is ze gelijk aan de beurt. Jammer joh, niet geboft. Het zou pas in de middag gaan gebeuren. Dan is het ook afhankelijk hoeveel spoed er nog voor haar zit. Want uiteraard gaat die spoedbevalling voor maar ook die interne bloeding gaat voor. Het is weer afwachten.
Het nuchter blijven is voor Lotte appeltje eitje en ze mocht per uur 100 ml helder drinken. Dus het appelsap gaf haar voldoening, of misschien was het de tablet waar ze de gehele dag in zat geplakt. Uit eindelijk tegen 15:30 werd ze in een OK pyjama gehesen en mochten we richting OK. Dit keer hadden we dus geen lijn waarmee het in slaapvallen zo was gebeurd. Het werd een kapje en dit keer was ik de gelukkige die haar mocht bijstaan in deze actie. Een kapje blijft voor die kinderen toch altijd wel spannend en door het huilen werkt het eigenlijk alleen maar sneller. Zo ook bij Lotte was het in drie ademteugen gebeurd.
Eenmaal boven terug op haar lege kamer, krijg je toch even een gevoel van en nu? Daar gaat ze weer. Robin had een paar uur daarvoor bij de visite gezeten en daar gelijk gevraagd wat nu de planning was voor als ze van de IC afkomt. Waar wachten we dan op? Zijn het bloedwaarden? Zijn het foto’s? Daar kon eigenlijk niemand antwoord op geven, want de chirurg moest daarover beslissen. Prima, die zouden we toch nog wel even horen. Dus dat antwoord kwam later nog wel. Nadat we even hadden gegeten hebben we toch maar weer zo’n veel te dure helium ballon gekocht. Schijnbaar een stilzwijgende afspraak als ze onder narcose gaan, ze zo’n ballon krijgen.
Na een uurtje beneden in de lobby te hebben rondgedwaald kregen we telefoon van de chirurg. Haar taak zat erop, alles was goed gegaan. Wel ging het niet in 1x, Lotte heeft schijnbaar het geluk dat haar aderen niet lopen zoals het bij 90% van de mensen gaat. Dus door de oplettendheid is het uit eindelijk toch goed gekomen, want de lijn zat weer niet op de juiste plek. Gelukkig zagen ze het gelijk en konden ze de lijn iets terug halen en met de voeldraad op de juiste plek leggen. Ze vermoeden dat dit ook aan de andere kant is gebeurd. Maar ze hebben dat niet met zekerheid vast kunnen stellen, helaas.
Toen we de chirurg aan de telefoon hadden, gelijk maar even bij haar geïnformeerd wat de planning nou is qua controle en hoelang ze zou moeten blijven.
Het eerste wat wij als antwoord ontvingen was, ja daar gaat de kinderarts over. Die moet beslissen wat de criteria is om naar huis te mogen. Zucht, de kinderarts wijst naar de chirurg en de chirurg naar de kinderarts. Daar zijn we weer mooi klaar mee. Na wat doorvragen blijkt dat de chirurg wil dat ze vanaf nu minimaal 24 uur moet blijven. Ze wilde Lotte minimaal 3 uur in slaap houden op de IC. Er is op de OK al een foto gemaakt van de longen, maar ze wil in die 3 uur nog 2 foto´s hebben. Als die foto´s goed zijn en de bloedwaarden ook dan mag ze wakker worden gemaakt en terug naar de afdeling.
Oké daar kunnen we wat mee. De anesthesisten waren nog even wat dingen aan het afronden, wat pleisters aan het verwijderen en vervangen en dan zou ze naar de IC worden gebracht. Een goed 20 minuten later werden uit haar lege kamertje boven opgehaald door de verpleegkundige want we mochten naar Lotte toe. Braaf gingen we met de trap 2 etages naar beneden. Het gevoel wat je krijgt als je dan haar kamer binnenstapt. Pfoe, dat knalt wel even binnen hoor. Ligt je meisje in diepe slaap, eigenlijk ligt ze er heel ontspannen bij. Maar het voelt heel nep, je zit eigenlijk te kijken naar je kind die in coma ligt. De machine die naast haar staat houdt haar in leven. Die ademt voor haar, je weet dat je dit doet zodat in geval van nood kunnen ze gelijk door en hoeven ze haar niet opnieuw iets aan te doen. Maar kijken naar je meisje dat daar zo machteloos ligt, voelt heel machteloos. Wat mij vooral opvalt is hoe lief ze met Lotte zijn, ze ligt daarin slaap. Maar bij elke handeling die ze gaan doen, praten ze met haar. Dat kan zijn van ik til je even op want we gaan een foto maken. Maar ook, ik knip een mooi hartje voor op je sondepleister. Als of ze er toch nog gewoon bij is.
Na het maken van de eerste foto op de IC ben ik mij gaan klaarmaken om met de trein naar huis te gaan. Ik was inmiddels al 38 uur wakker. Dus erg verantwoord zou het niet zijn om met de auto naar huis te reizen en ach, met de trein rond dat tijdstip is zo erg nog niet. Dacht ik, maar ik ben er zo eentje die in de trein stapt omdat Robin me heeft aangewezen dat ik die moet hebben maar vervolgens in de stress schiet omdat ik niet eens weet wanneer ik weer uit de trein zou moeten stappen. Na zo weinig slaap ga je rare dingen doen hoor. Gelukkig was Robin er op afstand bij om ervoor te zorgen dat ik op het juiste moment zou uitstappen en daarna de juiste volgende trein zou pakken. In Bussum stond mijn moeder me al op te wachten en bakte ze heerlijk 2 eieren met kaas. Daar knapt een mens van op, daarna Dana in de auto gekieperd en dat korte stukje durfde ik door de gebakken eieren wel aan. Om 22.15 hielt voor mij de dag van bijna 42 uur (met 1.5 uur slaap) dan eindelijk op.
Maar daar hielt het avontuur van Lotte niet op hoor, nee Robin kreeg nog een hoop hordes te nemen. Na de laatste foto werd het dan eindelijk tijd om Lotte wakker te mogen maken, er was geen vocht of bloed te zien. Dus ze verwachte dat het gat van de lijn dicht was en de eerste uren zagen er goed uit. Hij hielt zijn vingers gekruist, want tja gisteren hadden ze bij het wakker maken het tandvlees geraakt en het zou tof zijn dat dit keer het zonder al te veel problemen zou gaan. Laten we zo zeggen, als ouder naast je meisje staan die wakker aan het worden is. Maar vastgesnoerd ligt aan haar bed en de neiging heeft om de slag uit haar mond te willen trekken. Zelfs voor grote stoere brandweermannen als Robin is het rustig blijven en vertrouwen op de kunnen van de verpleegkundige.
Dit keer ging het verwijderen van de tube zonder schade. Jeej, nu lekker klaar maken om weer naar boven te mogen. Het was inmiddels 21.40 en alles was goed, dus er zou niks ons kunnen tegenhouden. Eenmaal wakker duurde het niet lang voordat ze weer in slaap was gevallen. Want tja, zij had immers ook al een lange dag achter de rug. Alleen ze mochten niet naar boven als ze niks gedronken had, voor de mensen die Lotte kennen. Als die eenmaal in slaap is gevallen, dan kan je een bom afsteken want ze zal er niet van wakker worden. Dus haar even wakker maken om wat te laten drinken was niet zo makkelijk. Nou laat nog maar even slapen dan, want we zouden toch moeten wachten op een verpleegkundige van boven om haar op te halen. Dan horen we zo wel wat de bedoeling is.
Dat zo, dat werd uit eindelijk een uur later. Toen is Robin maar eens gaan informeren naar de plannen om terug te verhuizen naar boven. Daar kreeg hij de mededeling dat ze niet zeker wisten of ze wel naar boven zou gaan, een echte duidelijke uitleg had ze er niet voor. Iets in de trant van niet genoeg verpleegkundige boven of geen verpleegkundige beschikbaar om haar naar boven te brengen. In ieder geval zou ze er nog even achter aan gaan om daar duidelijkheid over te krijgen.
Rond middennacht is Robin maar eens naar boven gelopen. Daar lagen immers alle spullen nog en zodra Lotte slaapt, gaat Robin aan het werk. Elk uur dat hij dan heeft, gaat het werk gewoon door. Toen hij eenmaal op de afdeling boven aankwam, kwam hij een verpleegkundige tegen. Robin zou Robin niet zijn om haar gelijk even te vragen of en hoe laat Lotte dan naar boven zou komen. Het antwoordt wat hij daar ontving, viel precies onder ons Leiden of lijden verhaal. Het antwoord leek op: “O, Lotte zou sowieso al niet naar boven komen hoor. Na 22 uur verplaatsen wij kinderen liever niet. Dat is te belastend voor ze.” Ja, piep!! Zeg dat vervolgens dan gewoon eerder, dan hoeven we ons toch niet zo bezig te houden met terug naar de kamer gaan? Alle spullen liggen boven, die konden dan allang naar IC worden verplaatst.
Dan kon Robin al 2 uur eerder aan het werk beginnen. Zucht. Heel moeilijk lijkt het ons niet omdat heel even door te geven. Nu hadden we nog kunnen zeggen dat Lotte in de afgelopen maanden al zoveel in de nacht is verplaatst van SEH naar kinderafdeling. Maar goed, kies je gevechten zul je maar denken. Robin heeft dan toch wat spullen geplakt en meegenomen terug naar IC. Dan kon hij toch even iets voor zijn werk nakijken wat echt niet kon wachten tot later. Eenmaal terug op IC werd het bed voor hem klaar gemaakt en wilde hij de oplader van zijn laptop in het stroom prikken, die dingen gaan namelijk niet voor eeuwig mee. Nog voordat hij zijn oplader in had geprikt, werd hij op zijn vingers getikt. Want je mag de stopcontacten op de IC niet gebruiken. Dat mogen alleen gekeurde stekkers zijn.
Ah, en volgens welke keuring dan? Vroeg Robin aan de verpleegkundige. Ja dat wist ze niet te vertellen. Wat erg jammer was, want bij Robin op het werk zijn ze erg van die keuringen. Dus de kans was heel erg groot dat de stekker van zijn laptop prima in het stopcontact had gemogen op de IC. Maar goed, kies je gevechten wijs had ik al eerder gezegd. Dus het laatste beetje peut wat in de laptop zat maar opgemaakt en dan gauw gaan slapen. Lotte zou morgen om 11 uur weer richting haar eigen kamer gaan. Ze gaan dan in de middag weer bloed afnemen. Als ze daar zien dat ze niet in ene veel bloedplaatjes heeft opgemaakt (wat dus kan duiden op een bloeding) dan zou ze rond 17 uur naar huis mogen.