Dat was weer een goede nacht. Lotte start heerlijk op en heeft zelfs trek in een boterham (zonder korst) met smeerkaas. Dat zijn echt fijne dingen. Haar smaak komt weer terug en daarmee ook haar eetlust. Op dit soort momenten denk je alleen maar, yes elke goede dag is er eentje die ze niet meer kunnen afpakken.
Nu is het echt een kwestie van afwachten totdat het omslaat. Over de eerste weken in dit traject kunnen de verpleegkundige veel vertellen wat je te wachten kan staan. De bijwerkingen en de gevolgen daarvan. Maar eenmaal dat traject doorlopen, is niks meer zeker. Laat 50 kinderen een stamceltransplantatie ondergaan en er zullen er maar 2 hetzelfde verloop hebben.
Het kan nu van 0 naar 100 gaan. Maar ook van 0 naar 20, 0 naar 50 en 50 naar 100. Maar ook helemaal niks. Er is gewoon echt helemaal geen pijl op te trekken. Maar wat we wel weten is dat als ze zich een beetje oké voelt. Je gewoon een heel prima kind hebt.
Lotte wilde nog even heerlijk mee naar buiten in de avond en heeft heerlijk gespeeld met alle bollen en obstakels. Lekker rebels op haar sokken naar buiten. Soms mag je toch gewoon kind zijn?
Geen bericht goed bericht toch?
Mocht je nou denken, waarom komt mijn post niet in de Wall of fame? PostNL heeft enorme vertraging in het leveren van de post. Daarbovenop werkt de postkamer van het ziekenhuis niet in het weekend. Dus de verwachting is dat komende week de post een beetje zal doordruppelen. Maar ik hoor al berichten dat er pakketjes al bijna een week onderweg zijn met PostNL.