Pfoe wat een weekend! Puur genieten. In de achtertuin hebben we een mini zwembad. Die geeft in principe genoeg verkoeling met die warme dagen. Lotte mag niet zwemmen, haar HICKMAN-lijn mag niet onderwater. Maar hij is wel spat waterdicht. Dus tot aan de navel mag ze gewoon in het water. Uiteraard was een mini zwembad natuurlijk geen optie, als er 150 meter verderop een joekel van een zwembad bij tante Es in de tuin staat. Lotte mag absoluut niet in de zon, de zon kan T cellen activeren. Deze T cellen moeten zich nog even gedeisd houden. Ze kan er namelijk koorts door krijgen en ook nu is koorts nog steeds een bezoekje aan het ziekenhuis. Helemaal in Leiden. Dus zolang het niet nodig is, gaan we dat vooral ook niet doen.
Met een beetje gegoochel in de achtertuin en wat drijfmiddelen kon Lotte heerlijk in het water hangen. Wat was dat genieten zeg. Pet op haar hoofd want die vlasjes wat haar moet voorstellen gaan dat hoofd niet beschermen tegen de zon. Ingesmeerd met factor 50 en een UV-shirt aan en niks hielt haar meer tegen. Ze heeft zich prima vermaakt de gehele dag. Laat de artsen maar niet horen dat ze de hele dag met haar kont in het water heeft gelegen. Ik weet niet zo goed wat die ervan zouden vinden. Maar genieten was het wel. Gewoon weer even kind zijn.
En als klap op de vuurpijl? Ze eet zo ontzettend goed. We hebben gewoon onze Lotte weer terug, qua eten dan he. Ze baalt wel van haar dieet. Want sushi is nog steeds uitgesloten. Maar zodra ze daar weer toestemming voor krijgt, mag ze van mij de hele tent leegeten. Als ze zo door blijft eten, dan gaan we de nachtvoeding stoppen. Straks knalt het kind nog uit elkaar. Heerlijk om daar helemaal niet meer bezig te zijn.
Vandaag deden de dag van gisteren nog even dunnetjes over. Wel wat rustiger aan, gisteren na het douchen gaf Lotte aan dat haar voeten zo enorm pijn deden. Daar was vandaag niks meer van te merken, maar je merkt wel dat ze gewoon over de hele dag iets rustiger aan doet. Uiteraard helemaal te begrijpen. Het is niet niks zoveel weken in het ziekenhuis hebben gelegen en dan in ene thuis weer verder gaan waar je voordat je ziek werd, was gebleven. Ook vandaag bleef het eten heerlijk gaan. Wel moet ze soms even over een drempel heen, ze heeft soms wat ruzie met de smaken. Iets waarvan wij weten dat ze het altijd lekker vond. Weet ze nu in ene niet meer of ze het nog wel lekker vindt. Daar heb ik 1 regel in. Ik bepaal wat je eet, jij bepaalt hoeveel je ervan eet. Zij moet mij vertrouwen dat ik iets voor haar kies waarvan ik weet dat ze het lekker vindt/vond. Ik moet haar vertrouwen dat ze de hoeveelheid opschept waarvan ze genoeg heeft. Daarna moet ik het als ouder helemaal loslaten.
Dit bevalt mij prima, neemt ze maar 1 hapje om te proeven? Prima, dan vult ze de rest aan met de andere onderdelen aan tafel totdat ze genoeg heeft. Bevalt het me niet wat ze heeft opgeschept, dan laat ik dat gaan en bespreek ik dat de volgende dag met haar. Zo haal ik de druk van het eten en wordt het geen strijd. Het heeft ons heel erg geholpen.
Morgen gaat het echte leven weer beginnen. Robin gaat weer naar kantoor, Dana weer naar school, Lotte weer naar school op afstand en ik? Ik lig in een hoekje bij te komen in foetushouding. Nee hoor, zo erg is het nou ook weer niet. Maar zo’n weekend als deze, zorgt er wel voor dat er een beetje ruimte komt om te voelen. Dus wie weet heb ik binnenkort wel een antwoord op de vraag: “Bri, hoe gaat het nou met jou?”
Voor nu geniet ik nog even na van een gelukkig weekend. We zijn weer compleet!!!!
Tot woensdag!!