En nu? Ze is de nacht goed door gekomen. Dus we hebben geen noodgrepen uit hoeven te halen. Lotte heeft geen hekel aan het zijn in het ziekenhuis maar het enige wat ze van haar echt mogen afschaffen is dat akelige vroege bezoek van de ontbijtdame die komt vragen wat voor een ontbijt je wilt hebben. Tjonge als het aan haar ligt, kom je over een uurtje maar weer terug. Helaas, de dag begint gewoon eenmaal rond 8 uur.
Voordeel daarvan is dat we ook al erg vroeg klaar waren voor het bezoek van onze eigen dokter. Die kwam toch met wat nieuws zeg. Vandaag is de dag, de dag dat ze alle onderzoeken in 1 keer proberen te stoppen. Zodra er ergens vandaag een plek op OK vrij komt, zullen ze Lotte onder narcose brengen (doormiddel van een kapje natuurlijk). Ondertussen wordt iedereen die maar nodig is in zijn kraag gevat en mee genomen voor actie.
Zodra Lotte wakker wordt heeft ze 2 infusen gekregen, is de beenmergpunctie uitgevoerd, hebben ze alle bloedonderzoeken die nog klaarstonden voor komende dagen afgenomen, is er een biopt afgenomen van haar tandvlees en is er wangslijmvlies afgenomen voor verder onderzoek.
Dus het wachten is weer begonnen, want tja wanneer er ruimte is op OK is niet bekend. In ieder geval ergens in de middag. Toch merk je aan alles dat er bij Lotte ook een beetje de rek eruit is. Ze is wat hangerig, niet helemaal fit en is een beetje opstandig. Wel werden we vrij snel naar de andere afdeling overgeplaatst. De afdeling waar we een paar dagen terug vanaf kwamen. Ze kent daar de verpleegkundigen en kan daar in goede momenten weer zo fijn tafelvoetballen.
Net na de lunch, die ze niet heeft gehad. Want ze moest nuchter blijven. Kwam de verpleegkundige de kamer oplopen met zo’n charmant OK jasje. Zo eentje waar de billen uitsteken als ze over de gang hobbelen. Maar we hoefde hem nog niet aan te trekken, ze hopen ons rond 15 uur naar OK te kunnen brengen. Ondertussen kwam de Pedagogisch medewerkers langs om Lotte helemaal uit te leggen wat ze gaan doen en wat ze ervan kan verwachten. Die PM’ers zijn echt goud waard. Als ouder ben je zo bang dat je het verkeerde uitlegt aan je kind. Zij weten wat ze moeten zeggen, kunnen het laten zien en nemen je een hoop zorgen uit handen.
In ene om 14:15 kwam van alles in beweging. We konden omkleden en het ging gebeuren. Lotte koos voor papa mee naar binnen en ze heeft bijna 10 minuten in een deuk gelegen omdat Robin zich in een smurfenpak moest hijsen. Ach, kind als je daarmee een beetje spanning kwijt raakt. Doe je ding. Zo druk ze in slaap als viel, zo relaxed werd ze weer wakker. Wat de PM’ers opvielen is dat ze prima mee de OK binnen ging, ook van alles wilde vragen. Totdat het kapje kwam. Ze is echt niet dom, ze wist dat daarmee wat ging gebeuren. Toen sloeg ze om. We werden gewaarschuwd dat ze best heftig kon wakker worden omdat vele kinderen die heftig in slaap vallen ook echt uit slaap vallen. Maar Lotte deed een half oog open en dacht, o het is achter de rug. Mag ik mijn tablet.
Hup terug naar de afdeling, in OK pyjama. Mooie roze heup met minipleister, 2 fijne infusen waar al een trombo transfusie doorheen had gelopen en een gat in haar tandvlees. Eenmaal op de afdeling durfde ze niet haar haar roze heup te kijken en wilde ze al helemaal niet de pleister eraf halen. Nou ja morgen weer een dag. Eerst maar eens wat eten regelen, omkleden en daarna gauw slapen. Ze was zo moe. Ze heeft niet meer meegekregen dat ze nog allemaal controles hebben uitgevoerd.