Ze is weer thuis!!!!!
Ondanks dat we het gevoel hadden dat ze wel naar huis zou mogen. Zijn er altijd nog genoeg artsen die daar anders over kunnen denken. Hoe snel is het zeg, dat ze op dag 15 al naar huis zou mogen? Afgelopen maandag de eerste cellen en dan 5 dagen later alweer naar huis, hoe is het mogelijk.
Toch waren de artsen tevreden over hoe het ging met Lotte en mocht het grote inpakken beginnen, het is maar goed dat Robin gisteren het RMD al had gedaan. Want de kamer van Lotte had ook het nodige werk. Zo verzamel je zo ontzettend veel spullen in zo’n korte tijd. De verwachting was dat we misschien volgende week naar huis zouden mogen. Dus dan team Dana dit weekend al een groot deel van de spullen mee naar huis nemen. Maar het geluk lag een keer aan onze zijde.
Ook op de planning stond nog een pleisterwissel, bezoek van de poliapotheek, bezoek van de diëtiste, artsenbezoek, ontslaggesprek en afsluiting van de PM’er. Al met al een drukke dag. Ik kon pas richting Leiden nadat ik Dana had opgehaald van school. Dana wilde heel graag mee, want zij wilde nog even afscheid nemen van de mensen die zij had ontmoet in het RMD. Het hele verblijf wilde heel graag meerijden met de elektrische step van Will (Help-Lana). Nu is dat op deze laatste dag dan eindelijk gelukt. Die glimlach kon niet groter en die is er ook niet meer vanaf gevallen. Omdat Lotte in principe al was ontslagen, kon die mooi even mee naar het RMD. Ook zij had geluk en mocht ook een rondje mee op de elektrische step. Heerlijk om haar zo te zien genieten.
Eenmaal alles ingepakt, gelukkig had ik de witte auto meegenomen. Want in de blauwe had het echt niet gepast hoor. Met wat proppen kon de achterklep goed dicht en was de achteruitkijkspiegel ingezet als communicatiemiddel met de meisjes. Hebben we dan toch echt afscheid genomen van dit hoofdstuk. Gedag gezegd tegen de verpleging, ze hoeft niet meer terug te komen op dit stukje van de afdeling. Gedag gezegd tegen de vrijwilligers van het RMD. We zijn daar altijd welkom, vooral om herinneringen op te halen. Maar mocht het geluk toch een keer de andere kant opvallen, mogen we ons daar gewoon weer melden. Gedag gezegd tegen de lotgenoten in het RMD. Je kent elkaar verder niet, maar toch sta je dichterbij elkaar dan je denkt.
Op naar huis, uiteraard in de file. De hele weg naar huis heb je toch een wat als gevoel. Je zit met zoveel vragen, je gevoel gaat heen en weer maar ook ben je op zoek naar het stemmetje in je achterhoofd. Het stemmetje dat alleen maar op de hoede is voor het gevaar. Toch kom ik erachter, als we bijna thuis zijn, dat dit stemmetje er helemaal niet in. Ik voel een soort rust. Ik ben vooral benieuwd naar de komende tijd. Wat mag ze wel en wat kan ze wel. We weten namelijk heel goed wat ze niet mag en kan. Maar ik wil vooral ontdekken wat ze wel kan. Op zoek naar de mogelijkheden.
Tijdens het eten hebben we even de lijst doorgenomen welke medicijnen ze moet krijgen, hoeveel sondevoeding er moet lopen in de nacht. Welke medicijnen restricties hebben, of er iets moet worden geschud/gekoeld. Toch is het altijd even omschakelen. Het enige wat ik wil weet is dat we een heerlijk kind aan tafel hebben zitten die zit te bunkeren als een dijkwerker. Dat is toch wel 1.5 maand geleden dat we een meisje hadden met honger. Je wilt niet weten wat voor gevoel dat geeft als je dat zo ziet eten. Al is het alleen maar voor vanavond. Ik kan hier voor de rest van de maand op teren. Dit gevoel pakken ze me niet meer af.
Bij thuiskomst hadden opa, oma en tante Es een supermooi bord gemaakt voor Lotte en wel 50 ballonnen opgeblazen. Na het eten was het natuurlijk een groot ballonnen feest en leek het licht pas om 20.45 uit te gaan. De meisjes waren als een blok in slaap gevallen. En wij? Wij konden helemaal niet slapen. Wij zaten nog te veel in de wolken om te kunnen slapen. Gelukkig was het zalig weer en is onze achtertuin een waar paradijs. Dus dat werd even helemaal zen tot het donker werd. Toen sloeg ook bij ons de moeheid toe.
Woensdag staat er weer een dag Leiden op de planning. Ik ben benieuwd hoe het komende dagen zal vergaan.