Ergens halverwege maart dit jaar begon het ons op te vallen dat Lotte zo onder de blauwe plekken zat. Nu ben ik net snel onder de indruk van een blauwe plek, beide dames houden enorm van buitenspelen. Klimmen nog wel eens in een boom waar ze niet uit komen of struikelen weer eens over het draadje van het draadloos netwerk. Maar toch kwam ze thuis met blauwe plekken waarvan ze niet wist waar ze deze had opgelopen. Tweelingen mag je nooit vergelijken, maar als ouder doe je dat toch en Dana heeft toch een stuk minder blauwe plekken als dat Lotte had en al helemaal niet op onlogische plekken zoals midden op haar bovenbeen.
Ik weet nog goed dat we er over aan het grappen en grollen waren met die blauwe plekken. Tijdens het uitruimen van de vaatwasser loopt ze onhandig tegen de punt van de vaatwasser aan. Na dat ze heel hard AUW riep. Pakte Robin een watervaste stift en schreef om de nieuwe blauwe plek met grote letters: “VAATWASSER”. Zodat we konden onthouden waar deze blauwe plek nou vandaan kwam. Soms had ze zo’n grote blauwe plek, dat zou ze gevoeld moeten hebben, maar zelfs de blauwe plek aanraken deed geen zeer. We begrepen er niks van.
Toch zat het mij niet lekker en ik wilde volgende week eens contact opnemen met de huisarts. Een extra controle zou toch geen kwaad kunnen leek mij. Dat contact opnemen volgende week is er nooit van gekomen. Op vrijdag 24 maart kwam Lotte enthousiast thuis van school en viel het mij op dat ze wat last had van chloorogen. Zo van die iets wat rode ogen alsof je de halve dag in het zwembad had doorgebracht. Echter heeft ze die dag geen zwembad van dichtbij gezien, ze vertelde juist zo blij dat ze die dag met de gymles weer judo les hadden gehad.
Aangezien ze niet had gezwommen die dag en de pollen behoorlijk actief waren die week. Vermoedde ik er niet veel van en heb het gelaten voor wat het was. Ze was zelf super fit en had er zelf geen last van. Een nachtje slapen zou het vast wel weer tot rust brengen.
Wat vergiste we ons daar in zeg……