Gisteravond viel mij op dat Lotte toch wat snotterig was, beetje verhoging maar geen koorts. Toch ging ze lekker slapen en vanmorgen zat ze nog wel een beetje vol, maar geen verhoging meer. Oke prima. Kind naar school, ik even wat thuiswerken en dan kind ophalen en doorrijden naar het AMC. We waren mooi op tijd, moesten even zoeken waar we nou precies moesten zijn. Maar we waren er.
Eerst werd het infuus geprikt. Gezien de EMLA zalf, was dat zo gebeurd. De trombo´s werden besteld en toen moesten we wachten. We zaten te wachten op een gesprek met de kinderhematoloog en op de trombocyten.
Uit het gesprek kwam vooral dat ze nog steeds in de hoek van de virale infectie zitten en dan ze hopen dat het beenmerg snel weer op start met het aanmaken van bloedcellen. Nogmaals verzocht of die beenmergpunctie niet naar voren geschoven kon worden. Maar gezien de leeftijd van Lotte en de ervaring die zij hebben. Willen ze daar niet te vroeg aan beginnen, het kan echt nog gewoon opstarten.
Terug naar de stoel voor de transfusie en weer verder wachten. tijdens een routine controle bleek Lotte in ene behoorlijke koorts te hebben, bijna 39 graden. Toen kwamen we in een stroom versnelling terecht. Koorts is voor iemand zonder afweercellen levensgevaarlijk. Dit kan inhouden dat ze een infectie of bacterie heeft waar het lichaam niet zelf vanaf komt. Als je daar te lang mee wacht kan deze in de bloedbaan terecht komen met alle gevolgen van dien.
Binnen een no time werden we weer naar de behandelkamer geloodst en werd er opnieuw bloed geprikt. Er moest onderzoek worden gedaan naar de oorzaak van de koorts. Er werd bloed op kweek gezet voor eventuele bacteriën en er werd gelijk gestart met antibiotica. Terwijl de antibiotica liep, waren de verpleegkundige druk met van alles meten bij Lotte. Ook werd ze door een andere arts helemaal onderzocht om te kijken waar de koorts vandaan kon komen. Ze had geen oorpijn, geen keelpijn, geen dikke klieren, mooie schone longen en verder op het lijf geen pijnklachten. Ze had alleen koorts.
Tussen alle bedrijvigheid door stond ook in ene de kinderhematoloog aan onze stoel. Helemaal buiten adem, bleek dat hij tussen zijn poli afspraken door snel naar onze stoel was gerend (een x aantal verdiepingen verderop) om ons persoonlijk te komen vertellen dat dit in hielt ze moest worden opgenomen. In ieder geval totdat ze de oorzaak van de koorts hadden gevonden. Na dat nieuws ging hij snel weer door naar zijn poli afspraken. Wat een top dokter!
Maar goed na de antibiotica kon dan eindelijk die trombo transfusie starten. Want daar kwamen we immers voor. Toen eenmaal duidelijk was waar ze ons zouden opnemen (jeej, gelukkig in het AMC en niet terug naar ons locale ziekenhuis) hebben we eerst maar even papa gebeld om een tas met kleding te brengen. Dan maar hier logeren.