Het is weer tijd om naar Leiden te gaan. Dit keer gaan alleen Robin en Lotte samen onderweg. Ze moesten dit keer zo vroeg in Leiden zijn dat we Dana anders alweer ergens onder moesten brengen. Dana heeft aangegeven dat ze dat toch wel het moeilijkste heeft gevonden van afgelopen weken. Dus dan is het aan ons om daar zoveel mogelijk rekening mee te houden. Het bloedprikken gaat tegenwoordig zo goed, dat ik een poging heb gedaan om dat los te laten. Ik hoef niet steeds als havik daar bovenop te zitten. Nou ik kan je wel vertellen, dat is niet zo goed voor de bloeddruk hoor. Laat het los, laat het gaan! Pfff
Ze hadden om 8:30 de afspraak bij de verpleegkundige en om 9:00 bij de arts. Dus toen ik om 10 uur nog steeds geen contact had gehad met Robin. Zat ik me goed op te vreten thuis. Ik had stiekem al ingelogd in Lotte haar dossier, de eerste resultaten van het bloed zijn altijd wel snel binnen. Vaak al binnen 10 minuten is het “basis”lab al binnen. Maar ook daar was nog niks te zien. Het zal toch niet dat het bloedprikken niet is gelukt? Alle scenario’s kwamen mij voorbij.
Na een hoop duimendraaien kreeg ik om 5 over 11 eindelijke telefoon uit Leiden. Ze mag weer gymmen!!!!!!!! Ze is uit isolatie, nou ja ze is voor 96% uit isolatie. Het is echt nog belangrijk om haar zeker tot het voorjaar zoveel uit de buurt van haarden te houden. Er zijn gewoon virussen die je gewoonweg echt niet wilt hebben. In deze tijd van het jaar, heersen gewoon heel veel van dit soort virussen. Maar ze mag in ieder geval weer mee gymmen op school. Dat was voor Lotte het allerbelangrijkste om te horen. De uitslagen zijn natuurlijk nog niet binnen, maar de arts had er alle vertrouwen in dat de waarden hoog genoeg zouden zijn.
Het gaat echt steeds meer op het normale te lijken. Ze begint echt steeds meer van patiënt naar kind te veranderen. Zeker nu ze “uit” isolatie is. Ze gaat nadenken over welke sport ze nou zou willen uitoefenen. Ze moet haar gymtas weer ergens vandaan toveren. Haar gymschoenen, waar zijn die nou weer gebleven? Ze mag weer spelen met vriendinnetjes (als deze niet te verkouden zijn). Echt heel fijn.
Maar waarom het allemaal nou zo lang duurde voordat ze mij belde? Het bloedprikken lukt toch niet helemaal in een keer. Alles ging ook in ene in een andere volgorde. Eerst op gesprek met de arts en daarna pas de verpleegkundige. Dus Lotte verloor alle vertrouwen in het bloedprikken en daardoor heeft het 25 minuten geduurd voordat ze het aandurfde. Eenmaal geprikt, bleek er niet zoveel meer aan de hand. Maar ze was het allemaal even kwijt. Duimen dat ze het volgende keer weer gewoon aandurft en ik durf het toch niet helemaal los te laten, dus ik ga volgende keer ook gewoon weer mee.
Die volgende is trouwens in de eerste week van het nieuwe jaar. Ook dan zal Lotte beginnen met haar inentingen. Dus ik ben heel benieuwd hoe dit zal gaan. Ik persoonlijk zou het starten met inenten liever nog wat uitstellen zodat we het bloedprikken echt wat meer bevestigd hebben. Want tja inenten is toch ook met naalden en die toen toch echt wat meer zeer dan die mini naaldjes van het bloedprikken. Ik ga daar nog even mijn gedachten over laten gaan, een gesprek over voeren met Lotte en daarna kan er altijd nog een gesprek worden gevoerd met de arts.
Wij maken ons in ieder geval klaar voor een heerlijke vakantie week naar Limburg via Stichting Gaandeweg. Die prikzorgen pakken we daarna wel weer op.
Fijne feestdagen!!!