De dag dat de boot nog steeds onderwater ligt, vrijdag staat de berging hiervan op de planning. Inmiddels hebben wij geleerd dat vuurwerk niet per se een gat in de romp blaast. Maar dat de uitbarsting een explosie en een implosie (onderwater dan he) geeft. Dat door de implosie de wand van een boot naar buiten wordt getrokken. Na heel veel informatie te hebben gekregen van mensen die daarvoor hebben geleerd én het ontvangen van een filmpje waarop te zien is dat de boot met een vuurpijl wordt beschoten. Durven wij te zeggen dat ons onderbuikgevoel best goed zit en is onze boot naar alle waarschijnlijkheid naar de bodem geschoten omdat iemand het leuk vond om zijn dure vuurpijl niet de lucht in te sturen. Wat een lol zeg. Voor nu weten we, de boot is economisch total loss en gaan we haar vrijdag bergen.
Maar jullie kwamen voor Lotte, vandaag was het een dagje Leiden. Voor de oplettende lezer, ja in een vakantie naar Leiden resulteert in een ritje door half Nederland. Want ook vandaag gingen de meisjes na de onderzoeken door naar opa en oma in Grave.
We hoefde dit keer niet zo immens vroeg naar Leiden, dus we konden rustig opstarten. EMLA plakken op 4 plekken. Want tja die entingen moeten ook worden geprikt, dus hopelijk geeft de EMLA daar ook wat verlichting voor. Op naar Leiden, in de gietende regen. Ik weet niet wie dit heeft verzonnen, maar het is winter. Laat het ophouden met regenen en laat de (droge) vrieskou maar komen.
Vorige keer bij de controle, ging het bloedprikken niet helemaal zoals we hadden gehoopt. Dus dit keer was het wel wat spannend, er moest worden bloed geprikt én 2 entingen. Duimen dat alles lekker loopt. Dit keer konden we eerst even op gesprek komen met de arts. Omdat we zo kortgeleden nog waren geweest, was het gewoon even een incheck momentje. Lotte gaat lekker en de waarden zijn goed. Niks op aan te merken en lekker zo doorgaan. Nog even een keer extra gevraagd over het sporten. Lotte wil graag net zoals haar zusje op Judo. Dus wilde de judo instructeur zeker weten of dit oké was. De arts zegt, juist doen! Is alleen maar goed voor haar. De gym juf van school wilde extra weten over de botdichtheid. Lotte heeft toch chemo gehad, als haar botdichtheid daardoor wat is aangetast, loopt ze het risico om sneller wat te breken. Belangrijke informatie om te hebben. Maar ook hier was de arts duidelijk over. Lekker mee gymmen zonder beperkingen. Lotte haar botten zijn goed, daar zal ze geen last van hebben. Mooi, dan is dat ook weer even duidelijk.
Op naar de verpleegkundige. Tijd om alle EMLA eraf te halen. Bij het binnenlopen merkte ik al gelijk dat Lotte spanning op bouwde, maar toch wilde ze zelfs Dana in de kamer hebben. Voor het bloedprikken had ze wel even wat spanning en durfde ze haar arm niet helemaal zomaar neer te leggen. Toch is dat zonder problemen gelukt. Voor de entingen ging de verpleegkundige even een collega halen. Ze krijgt 2 entingen tegelijk. Dus dan kunnen ze tegelijk prikken. In de tijd dat de verpleegkundige terugkwam met haar collega. Sloeg Lotte helemaal om, Dana moest de kamer uit en mama eigenlijk ook. Maar toch liever mama wel in de kamer. Wij zaten daar met een kind dat niet meer te bereiken was. Maar wat doe je dan? Als ouder zijnde weet je het dan gewoon echt niet meer. Ik vroeg Lotte, moeten we maar stoppen? Maar dat wilde ze ook niet. Uit eindelijk unaniem besloten om toch maar door te gaan en door te pakken.
Het blijven echt hele lastige keuzes, wat het voor Lotte gewoon zo eng maakte is dat ze gewoon niet wist wat er zou gaan gebeuren. Doet het zeer? Word je er ziek van? Gaan je armen zeer doen? Helpt de EMLA wel? Allemaal vragen waar we op voorhand gewoon geen antwoorden op hadden. Het moment van prikken was een groot drama, maar daarna was alles weer snel over. De longfunctie test kwam er gelukkig vrij snel achteraan. Die begonnen we met een kop als een oorwurm, maar halverwege draaide ze weer helemaal bij. Op naar opa en oma!
Met Lotte in de auto gesproken over wat er nou vanmorgen gebeurde. Ze kon er gelukkig van alles over kwijt ze vond het gewoon veel te spannend. Het deed ook wel een beetje zeer, ze knepen vooral zo hard in haar arm. Nu doen de plekjes van de prikken ook heel erg zeer. Daarbij hebben ze ook nog eens op elk plekje een mini pleister geplakt en maakt ze zich nou al druk over het verwijderen van die pleistertjes. Iedereen die zich wat kan herinneren van het inenten, weet dat het vaak even zeer doet en de plek wat gevoelig kan blijven. Dus dit is iets wat we niet voor aan kunnen wegnemen. Ik ga in ieder geval maar weer even een afspraak inplannen met de praktijkondersteuner jeugd van de huisarts. Gewoon om ervoor te zorgen dat dit niet groter wordt dan nodig.
Ze is namelijk nog lang niet klaar met haar inenting traject. Elke 4 weken wordt ze ingeënt met 2 prikken per keer. Gelukkig mogen we de volgende 2 gewoon zelf doen. Nou ja zelf is een groot woord. We moeten dat iemand laten doen die daarvoor gestudeerd heeft. In vele gevallen is dat dan de huisarts. Maar in ons geval hebben we een IC verpleegkundige in de familie dus die kan Lotte komen enten.
Hoe Lotte op de enting zou reageren, was niks over te zeggen. Hoe zij daar als baby op gereageerd heeft, zegt niks over hoe zij er nu op zou reageren. Als baby had ze nergens last van. Maar van deze enting merkte we gedurende de middag dat haar ene arm behoorlijk zeer deed. Daarbij zagen we Lotte ook steeds rustiger worden en merkte we bij het avondeten dat ze helemaal instortte. Ze begon koortsig te worden. De arts had ons verteld dat een reactie kan komen vanaf het moment van enten tot zelf 1 week na de enting. Dus we waren erop voorbereid dat dit mogelijk was. Lotte wilde wel graag bij opa en oma blijven en ze ging lekker vroeg met een paracetamolletje naar bed.
De volgende ochtend? Helemaal opgeknapt! Niks meer van te merken dat ze koortsig was. Wel bleef haar arm best lang zeer doen en durfde ze maar een pleistertje ervan af te halen in bad. Die andere kwam later wel. Voor nu is ze er even vanaf. Pas over 4 weken is de volgende enting. We hoeven pas eind maart weer terug voor controle in Leiden.
Dus, meisjes ondergebracht bij opa en oma. Nu ons bezighouden met het bergen van de boot.