We liggen weer in het ziekenhuis.
Wat daaraan vooraf ging. Vrijdag ben ik lopend met Lotte naar school gegaan om Dana op te halen. We kwamen alleen zonder Dana thuis wat die ging uit spelen. Toch vond Lotte het wel weer even fijn om haar juf te zien. Ze zit immers al weken door een schermpje naar haar te kijken en nu wist ze zeker dat de juf ook nog benen had. Dat was andersom trouwens ook.
De rest van de middag heeft ze rustig aan gedaan. Het eten ging voor de verandering eigenlijk helemaal niet zo slecht en Lotte gaf aan dat ze erg moe was, dus hup lekker douchen en lekker op tijd slapen. Dit zijn altijd wel spannende dingen, als ze het zelf aan geeft. Dan zit daar vaak wel wat onder te borrelen. Na het meten van haar temperatuur, 37.3, nog niet specifiek het idee dat er wat aan de hand was. Lotte zou lekker gaan slapen en we zouden later nog een meten. Later op de avond was haar temperatuur eigenlijk gelijk als eerst. Dus vlak voordat wij gingen slapen nog voor een laatste keer meten en dan zouden we verder kijken. Voor een kind dat eigenlijk altijd rond de 36.5 zit. Kunnen we het niet zomaar naast ons neerleggen.
Nou dat is maar goed ook, rond kwart voor 12 nog maar een keer gemeten en toen sloeg de thermometer uit naar 38.8 en 39.1. Oké daar gaan we weer. Robin AMC bellen, ik de tas inpakken en Lotte trekt wat makkelijks aan. Inmiddels is het zo’n routine geworden. Toen we alles gereed hadden en ik Lotte een knuffel gaf. Merkte ik dat ze haar temperatuur al weer voor een groot deel kwijt was. Maar gezien het ziekenhuis op ons zat te wachten, gingen we toch op pad. Althans, Robin en Lotte. Dana en ik deden het fort bewaken tijdens hun afwezigheid.
Eenmaal aangekomen op de SEH bleek inderdaad haar temperatuur weer gezakt te zijn naar 37.6. Robin en ik hadden na telefonisch contact het gevoel dat als ze ons naar huis zouden sturen. Wij daar ook een goed gevoel bij hadden. Haar lijf is zo in de war door het gebrek aan cellen. Dat koorts soms opvlamt om niks. Gelukkig had onze eigen kinderhematoloog nachtdienst. Dus dat gaf wel wat rust in de beslissingen die zouden worden genomen. Toch is besloten om haar op te nemen.
Achteraf maar goed ook, het zou een nacht worden die de boeken in gaat als de slechtste nacht ooit. Als we haar mee haar huis hadden genomen, hadden we met 1.5 uur weer terug geweest met een veel groter probleem.
Situatieschets:
Men neme een meisje van 8 jaar oud, zonder bloedplaatjes (ze had weer petechiën in haar nek, dus het begin van het einde) en haar tweede wiebeltand begint toch serieus los te gaan. Deze wiebeltand doet bij elke beweging in of rond de mond bloeden. Al is het maar een klein beetje. Maar wat gebeurd er als die tand bloed maar er geen bloedplaatjes zijn om het te stoppen?
Juist, bloeden en bloeden en bloeden en bloeden en bloeden. Wat ze ook deden het bloeden wilde niet ophouden. Er is toen besloten om haar met zeer gepaste spoed een zak trombo’s te geven. Dit is een gewone zak, want haar HLA geselecteerde waren nog niet binnen. Maar doel heiligt de middelen, het bloeden moet stoppen. De kaakchirurg werd uit bed gepiept om te bekijken hoe ze deze tand er zo snel mogelijk uit zou kunnen krijgen, maar zonder trombo’s gingen ze daar echt niet aan beginnen. Nadat de zak met trombo’s waren doorgelopen duurde het ongeveer een uur voordat je zag dat het bloeden inmiddels wat meer ging lijken op stroop. Maar helemaal stoppen wilde het echt niet.
Uit eindelijk om 4 uur in de ochtend werden ze naar de afdeling gebracht en kon er worden gedacht aan wat slaap. Ondanks het bloeden, was ze immers zo moe dat ze gelijk in slaap was gevallen. Om vervolgens 45 minuten later in paniek wakker te worden want het bloeden was stroperig geworden en gaf stolsels in haar mond. Dat voelt heel naar en deze stolsel uit haar mond halen was het aller ergste. Want vaak zaten deze vast geplakt aan haar pijnlijke wiebeltand. Om 7.30 hebben ze het slapen opgegeven en kon Lotte niet meer praten vanwege een grote bloedprop die zich had vastgemaakt tussen haar lip en tand. Het deed gewoon te veel zeer.
Ik was samen met opa, oma en Dana onderweg naar het ziekenhuis maar Lotte had helaas geen zin aan polonaise aan haar bed. Wat uiteraard helemaal te verwachten was. Ze zag er immers uit alsof ze bij de kast hoorde uit een zombie film. Nadat oma en Dana een snelle kus hadden gebracht begon voor ons als ouders de hel, althans zo voelde het voor ons. Je zit met een meisje dat enorm bang is en veel pijn heeft. Maar dat stolsel moet los gemaakt worden en project wiebeltand verwijderen moet ook gestart.
Pfff, het verwijderen van het stolsel ging boven wonder heel erg goed. Binnen 20 minuten was deze los gekomen. Helaas/gelukkig zat haar wiebeltand daar niet bij. Dus eenmaal terug op de kamer kon dat project beginnen. Robin en ik hebben met elkaar afgesproken dat we haar niks doen waar ze geen toestemming voor geeft. Dus na 4 uur praten, proberen en tranen zit je als moeder dus met die wiebeltand tussen je vingers terwijl ze je op de vingers bijt. Uit eindelijk is de tand er gelukkig uitgekomen, al pratend/huilend omdat ze niet durfde plopte de tand zichzelf eruit tussen mijn vingers.
Nu heb ik er dus niet aan getrokken en zij heeft er ook niet aangetrokken. Dus niemand hoeft boos te zijn op iemand, want we weten nu dus niet wie de tand heeft verwijderd. De tanden fee komt wel in het AMC maar Lotte had een deal gemaakt met papa en heeft deze tand haar € 20 opgeleverd voor in haar spaarpot. Zo dapper als ze zich heeft gedragen afgelopen 24 uur heeft ze dat dik verdiend!
Nu duimen dat we maandag weer naar huis mogen, alle wiebeltanden zijn er uit en haar koorts is weer gezakt.
Fingers crossed