Goed, ergens op een voetpad in Huizen ligt er een 9 meter zeilboot op haar kant op de kade. Ik denk dat iedereen die ons gisteren geholpen heeft met bergen geslapen heeft als een blok. Maar ook denk ik dat iedereen met dezelfde kater is wakker geworden. Wat voelt dit zwaar. Je wist dat het eraan zat te komen. Maar nu ze op de kant ligt, is het heel erg definitief.
Nu snap ik dat er mensen zijn die zich hardop afvragen, waarom sta je dit allemaal zelf te doen? Nou, dit laten doen kost heel veel geld. Nu kan je een boot daarvoor verzekeren, maar laat dit nou net iets zijn waar we door alle drukte gewoonweg nog niet aan toe gekomen zijn. Dat stond op mijn lijstje voor deze week. De meisjes zouden uit logeren zijn, Robin zou eindelijk de badkamer kunnen afmaken en ik zou mij bezighouden met oa het verzekeren van de boot.
Dus het plan voor vandaag is, de kiel eraf zagen/slijpen. Voor de niet bootmensen onder ons. De kiel is een zware vin onder een zeilboot. Deze zorgt ervoor dat de boot stabiel blijft en niet zo makkelijk omslaat tijdens het zeilen. Deze kiel is ook het zwaarste deel van de gehele boot. Uit documentatie blijkt dat de kiel alleen al 1250 kg weegt. Dus die eraf halen scheelt een hele hoop gewicht en vooral past de boot dan makkelijker op de kar. Ook moest het roer ervan af. Waar altijd werd gedacht bij onze boot dat de kiel het langste zou zijn, blijkt het roer gewoonweg veel langer te zijn. Dus tijdens het manoeuvreren schraapte deze over de grond. Dat verklaarde ook wel waarom de boot zo fijn te besturen was, maar dat zijn technische zaken.
Wat we wel wisten is dat de boer van de verreiker er om 12 uur zou zijn, hij wilde wel komen helpen. Voor ons een voordeel, ondanks dat Robin echt heel goed overweg kan met zo’n ding. Kent de boer zijn machine het allerbeste. We konden dus een soort van uitslapen en uit eindelijk kwamen wij alsnog te laat op ons eigen feestje, onze hulptroepen stonden al bij de boot en wij waren nog aan het inpakken. Wel typisch iets voor ons hoor.
Toen wij goed en wel bij de boot aankwamen hadden ze het roer al van de boot afgeschroefd. Dus die was geen partij voor de handige mannen. Voor de kiel hadden we wat meer gereedschap nodig. Het plan was rondom de kiel het hout in te zagen en dan als de verreiker er is, kijken of we de boot weer kunnen optillen en dan duimen dat de kiel afknakt. Er zit allemaal staal in de kiel en we konden hier niet bij met de slijptol. Het inzagen lukte niet zoals we dat hoopte, maar goed we zijn inmiddels wel gewend dat dit niet loopt zoals we hoopte dus we wachten dan wel rustig af totdat de verreiker er zou zijn.
In de tijd dat we aan het wachten waren konden we al wel beginnen met het leeghalen van de boot. Alle losse onderdelen moesten eruit, enerzijds omdat het toch weer gewicht scheelt maar anderzijds ook omdat dit niet uit de boot mag komen tijdens het vervoer. Stipt om 12 uur scheurde de boer ons heel hard voorbij en nadat ik hem bij de Esso aan de andere kant had opgehaald kon onze bergingsoperatie een vervolg krijgen. Na wat overleg met iedereen, kon er gestart worden. Omdat we wisten dat we de boot niet meer konden redden, hoefde we ons niet zo zorgen te maken over de staat van de boot aan het einde van deze berging. Hierdoor konden we werken met grote stappen snel thuis. Want ik denk dat half Huizen heeft gehoord dat onze kiel van de boot is gevallen. Dat werd een kwestie van een grote shovel, een grote vork aan de voorkant en een hele hoop kracht. De kiel had geen schijn van kans tegen de grote verreiker. De kiel werd een stukje verder op de stoep gelegd en toen kon het spannende moment beginnen om de boot op de kar te leggen. Als je zo’n kiel onder zo’n boot vandaan haalt, verliest de boot ook zijn stevigheid en vorm. De kans dat bij het oppakken de boot als een kaartenhuis in elkaar zou storten, was aanwezig. Maar deze boot is van Nederlandse makelaardij dus we hadden meer dan genoeg vertrouwen dat dit goed zou komen.
Geloof het of niet, maar de boot lag in amper 15 minuten op de kar. Dit was echt een piece of cake. De kar was groot genoeg, de boot was geen kaartenhuis en de banden waren stevig genoeg om de boot te kunnen tillen. Terwijl de boot werd vastgesnoerd hebben we met de extra boot (die moest blijven slapen) aan de overkant nog even de mast en giek opgehaald. Deze moesten ook mee naar Zeewolde op de kar. We trokken een hoop bekijks in de buurt, maar een 4 meter bootje met een 11 meter lange mast moet een heel bijzonder gezicht zijn geweest.
De boot lag vast, de kiel werd van de stoep gevist en ook deze werd bij de boot neergelegd en vastgeknoopt. Vervolgens werd de mast naast de boot en kiel gelegd. Alles lag zo goed vast, dat zou geen cm bewegen tijdens de rit. Dit alles heeft maar 1,5 uur geduurd. Zo zie je maar weer. Soms is je werk even neerleggen en een goede nacht slapen helemaal niet zo slecht. Tuurlijk hadden we heel graag het af willen hebben gisteren. Er waren toch een aantal mensen, waaronder ik, die bang waren dat ze haar nog even in de brand zouden steken vannacht. Maar toch is rationeel nadenken dan echt beter. Ze lag niemand in de weg daar op de kade, de gemeente had het fietspad onder het tunneltje al afgesloten. We moesten even met een frisse blik beginnen vandaag.
Dat dit spektakel vandaag maar 1.5 uur heeft geduurd komt door:
- De boer kent zijn machine, weet wat ie er mee kan
- We hoefde de boot niet te sparen, dus we konden er wat wilder mee omgaan.
Maar toch hadden we de hoop dat het zo voorspoedig zou gaan dat we nog tijd hadden om ook de extra boot uit het water te halen. Dan kon deze gewoon weer op de trailer vertrouwd mee naar huis. De boot lag veilig, maar als je gewend bent dat je de boot in je schuur hebt staan. Is het een heel leeg gevoel als je als booteigenaar naar huis moet rijden met een lege trailer.
Waar we met onze boot dus wat lomper konden doen, moest de grote machine nu laten zien dat deze ook delicaat kon zijn. Zonder problemen werd het kleine bootje uit het water getild en na wat heen en weer sturen lag deze zonder schade op de trailer. Pfieuw, we kunnen weer ademhalen.
Wat een onderneming was dit zeg. Rosalien is veilig in Zeewolde aangekomen, daar gaan we haar de komende weken (nadat de badkamer af is gemaakt) demonteren. We hopen dat we nog mensen kunnen blij maken met wat onderdelen. Maar de rest zal worden afgevoerd.
Via deze weg wil ik nogmaals iedereen bedanken die ons heeft geholpen en gesteund deze week. Warme koffie, plakken cake, koekjes, een bezem, een schep, stroom, extra binnenbanden, camerabeelden en gesprekken. Jullie weten niet hoeveel het voor ons heeft betekend.
Of er voor ons nog een ander boot avontuur komt, dat zal de toekomst uitwijzen. Bedankt en tot de volgende!
Omdat mensen om ons heen het zo ontzettend sneu vinden voor ons, heeft mijn moeder een inzamelpagina gemaakt: